پنجشنبه / ۲۸ آبان / ۱۴۰۵ Thursday / 19 November / 2026
×
باور بر این است که در مصر باستان از گیاه مورینگا برای تصفیه و ضدعفونی کردن آب استفاده می‌شده است. در یک مطالعه تازه مشخص شده است که دانه‌های درخت «معجزه‌گر» مورینگا در تصفیه میکروپلاستیکهای فرسوده پی‌وی‌سی که از مضرترین انواع پلاستیک برای سلامت انسان است، عملکردی مشابه یا حتی بهتر از همتای شیمیایی خود دارند. این یافته‌ها می‌تواند راه را برای جایگزینی سبزتر در تصفیه‌خانه‌ها هموار کند.
درخت معجزه‌آسا ۹۸ درصد از ریزپلاستیک آب را حذف میکند!
  • کد نوشته: 4640
  • منبع: یورونیوز
  • ۱۴۰۵-۰۲-۰۱
  • ذرات بسیار ریز پلاستیک که از لاستیک خودروها، رنگ، منسوجات و بسته‌بندی‌های پلاستیکی تجزیه شده آزاد می‌شوند، طی دهه‌ها در سامانه‌های آبی جهان انباشته شده و یک خطر رو به رشد برای سلامت اما خاموش ایجاد کرده‌اند. پژوهشگران هشدار داده اند که این ذرات بسیار ریز که احتمال عبور آنها از روده و ورودشان به خون و اندامها بیشتر است، می‌توانند از تور نظارتها بگریزند و در آب باقی بمانند.

    استفاده از مورینگا برای تصفیه به همان اندازه که نوآورانه است، قدمت دارد؛ گمان می‌رود مصریان باستان از آن برای حذف باکتریها و کاهش کدری آب استفاده می‌کرده‌اند. این گیاه چندساله به دلیل رشد سریع، مقاومت در برابر خشکی و نیاز کم به آب نه تنها به نهاده‌های اندک نیاز دارد، بلکه به عنوان مخزن کربن عمل می‌کند، در خاکهای خشک و تخریب‌شده رشد می‌کند و به تنوع زیستی کمک می‌کند.

    کاربردهای گسترده مورینگا، از درمان سوءتغذیه و بیماریها تا تصفیه آب و محصولات ضدپیری، باعث شده‌است به آن لقب «درخت معجزه» بدهند.

    چرا میکروپلاستیکها و روشهای تصفیه آنها خطرناک است؟

    فراتر از اثرات فوری میکروپلاستیکها بر سلامت که احتمال می‌رود با سرطان، حمله قلبی و مشکلات باروری مرتبط باشد، این ذرات بسیار ریز پلاستیکی با طول کمتر از پنج میلی‌متر می‌توانند سایر آلاینده‌های خطرناک را جذب کنند و آنها را در سراسر اکوسیستمها و در زنجیره غذایی جابه‌جا کنند. در حال حاضر کشورهای اروپایی برای حذف میکروپلاستیکها از فاضلاب از روشهای فیزیکی و شیمیایی استفاده می‌کنند.

    سولفات آلومینیوم که اغلب به نام زاج شناخته می‌شود، یک نمک معدنی است که به طور معمول به عنوان منعقدکننده در تصفیه آب به کار می‌رود و با جدا کردن میکروپلاستیکها و دیگر آلاینده‌ها امکان حذف آنها را فراهم می‌کند. با وجود کارایی در تصفیه، استفاده نادرست از آن می‌تواند سطح آلومینیوم در آب را افزایش دهد؛ سطحی که با برخی اختلالهای عصبی احتمالی از جمله بیماری آلزایمر مرتبط دانسته می‌شود.

    زاج همچنین در فرایند انعقاد حجم زیادی لجن تولید می‌کند که مدیریت و دفع آن دشوار است و معمولا راهی محل‌های دفن زباله می‌شود، جایی که می‌تواند سموم را به خاک و منابع آبی نفوذ دهد. تولید زاج نیز مخرب است، زیرا به استخراج روباز بوکسیت در مناطق استوایی مانند استرالیا، برزیل، گینه، گویان و جاماییکا نیاز دارد؛ روندی که می‌تواند به جنگل‌زدایی و از بین رفتن زیستگاهها منجر شود. پالایش و پردازش مواد خام تا تبدیل به محصول نهایی نیز به انرژی حرارتی قابل توجهی نیاز دارد و موجب انتشار گازهای گرم‌کننده سیاره می‌شود.

    خبرهای مرتبط

    دیدگاهتان را بنویسید

    نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *