تحلیل و تبیین قانون پشتیبانی و رفع موانع تولید کشاورزی
بخش کشاورزی ایران در دهههای اخیر همواره در میان دو لبه قیچی «سیاستهای حمایتی سنتی» و «موجهای خروشان نوسانات بازار» گرفتار بوده است. از یکسو، قوانین حمایتی گاه به دلیل نگاه مقطعی و عدم انطباق با واقعیتهای زنجیره ارزش، بار سنگینی بر دوش بودجه عمومی گذاشتهاند بدون آنکه رهآورد پایداری برای معیشت بهرهبردار خرد به همراه داشته باشند؛ و از سوی دیگر، غیبت سازوکارهای دقیق تنظیم تجاری، پایداری امنیت غذایی کشور را در مواجهه با تکانههای اقلیمی و بازارهای جهانی تهدید کرده است.